Spiegelbeeld

Hoi allemaal,

Voor de meeste mensen is het de normaalste zaak van de wereld om elke dag even in de spiegel te kijken. Voor mij niet, ik doe dat liever niet. In mijn puberteit worstelde ik regelmatig met depressies omdat ik mezelf heel lelijk en raar vond en mijn rolstoel wel in de wilgen wilde hangen. Ik stond het liefst nooit voor een spiegel en als ik dat wel deed was het vaak huilend.

De spiegel en ik zijn nog steeds geen vrienden, al kijk ik nu wel vaker bewust in de spiegel. Het beeld is nog steeds erg confronterend en voor mij echt niet fijn. Sowieso is acceptatie van je lijf nogal lastig als je gehandicapt bent. Tenminste zo ervaar ik het. Helemaal geaccepteerd heb ik mijn handicap nog niet, maar het went wel steeds meer. Je vindt een manier die bij je past om er mee om te gaan. En ik ben ervan overtuigd dat ik en de spiegel ooit een normale relatie gaan hebben. Dat ik mezelf ga accepteren met alles erop en eraan.

Het is moeilijk te geloven dat er mensen zijn die mij gewoon zien als Roos, die toevallig ook gehandicapt is en in een rolstoel zit. Toch ken ik mensen die heel nuchter daarmee omgaan. Die zien m’n rolstoel niet eens. Op die mensen kan ik bouwen zonder dat ik iets hoef te doen… Ik ben niet perfect, maar dat is niemand. Ik weet dat en nu moet het nog doordringen. Dat lukt me wel, vroeg of laat.

Wat fijn is: ik hoef het nu niet meer alleen te doen. Ik droomde vannacht dat oma naast me zat en mijn hand vasthield. “Wil je voor me zorgen en af en toe even meekijken oma?” vroeg ik. “Ja lieverd” zei ze. (Kan ze het toch niet laten ;-))

XXX

Echt gelukkig

Op 12 augustus 2004 begon de voorstelling van de musical The Lion King te laat…

Ik wilde al heel lang en heel graag backstage bij The Lion King musical. Maar het bleek echt niet te kunnen omdat het theater backstage allemaal trappen heeft en dat zou niet gaan met mijn rolstoel. Toen ik een keer eerder bij het theater was hadden we het hierover met onder andere Peggy Sandaal, één van mijn favoriete spelers. Mijn moeder schreef toen al 2 jaar brieven naar Joop Van Den Ende Theaterproducties zonder succes. Ik had nog altijd de stille hoop dat mijn wens toch uit zou komen.

Ineens zei één van de spelers ”Maar dat kunnen wij zelf toch regelen” Ik besefte toen niet (en nu nog niet echt ;-)) dat mijn wens wel eens uit zou kunnen komen. Mijn moeder moest eerst met de directeur praten. Er werden zelfs spelers bij het gesprek gehaald. Uiteindelijk mocht dan toch! Ik weet nog goed dat m’n moeder naar buiten kwam en ik zei: ‘gaat het niet door?” Mijn moeder antwoordde enkel: 12 augustus! Het geluksgevoel wat ik toen had is niet te beschrijven: Ik schreeuwde en wenste dat ik op dat moment dansen en springen kon!! Maar helaas, ik kon alleen maar heel hard schreeuwen! 🙂

Toen de dag aanbrak werd ik met een lach op mijn gezicht wakker. Het was net of ik de loterij had gewonnen. De mensen waren allemaal super lief en ik mocht ALLES zien!! 🙂 De trappen werd ik opgetild door 2 sterkte kerels met mijn duw rolstoel erachteraan! Het was of ik de hele tijd aan het dromen was. Ik was ook erg ver weg, maar tegelijk ook klaarwakker. Ik bleef tot vlak voor de voorstelling en stond in de kring van spelers, terwijl ze elkaar succes wenste. The Lion King begon die dag dus te laat omdat ik net voor de voorstelling weer de trappen af werd gedragen door spelers en technici van de voorstelling.

Toen alles afgelopen was en we weer buiten waren zei ik tegen mijn moeder: “Nu weet ik eindelijk hoe het is om echt gelukkig te zijn!!”

Mijn ster

Je schijnt een helder licht in mijn leven. Als een ster.
Soms ver weg maar altijd dichtbij.
De afstand tussen ons doet niets af aan de sterkte van onze band.
De liefde en vriendschap die we delen.
Ik zie je soms in geen jaren.
Je bent er altijd, in mijn gedachten, in mijn hart.
Dwalend in mijn dromen.
Jouw glimlach aan de andere kant van het land.
De momenten dat je mijn verdriet verzacht.
Ik troost jou en jij troost mij. Keer op keer.
Je woont in mijn hart, ik mis je nooit.
Soms ver weg maar altijd dichtbij.

Zo blij als een kind

Hallo mensen!

Dit is dan mijn eerste blog achtig iets… Ik ben enorm hyper op het moment van schrijven. Omdat ik eigenlijk zo blij ben dat ik wel zou kunnen springen.  Jammer dat het niet lukt… En hoe hard ik ook probeer te vliegen (lees wapperen met handen) het lukt me niet. Waarom ik zo blij ben??? Ten eerste ben ik blij met deze website en ga ik bijna mijn passie weer uit voeren: Theater bezoeken!!! 🙂 Meer is er niet hahaha… Oja ik ben bijna jarig nu ben ik daar ook altijd erg blij van!  Tja.. Ik word van simpele dingen erg blij.. (Bert en Ernie doet wonderen, net als muziek, bellen blazen, optreden, Eten,  van alles…) Ik lach soms uren achter elkaar als ik melig ben…. Mensen snappen het soms ook voor geen meter.. ikzelf evenmin… Zit je te eten heb je de kop van Victor Reinier voor je op tv.. Lig ik ineens dubbel van het lachen…:)

Nu zitten jullie natuurlijk te wachten op een blog over hoe mijn leven niet echt ”werkt” . Nou ja, het werkt wel, maar net ff anders. Ik woon op mezelf met 8 mensen die elkaar afwisselen.. Ik noem ze liever angels (nee, niet omdat ze vleugels hebben maar omdat ik door hen de mogelijkheid heb om te leven zoals ik wil..) Oke, het is werk voor ze dat weet ik. Maar ga er maar aan staan… Om met mij om te gaan.  Daar heb ik best respect voor hahahaha… Mensen zeggen trouwens vaak respect tegen mij, dat vind ik wel cool.
Ik word opgetild door iets wat een tillift heet. (voel me vaak een ooievaarskuiken als ik weer in die zak aan de tillift mag hangen). Wat ook heel goed werkt als je zo scheef ter wereld  komt als ik… is de….. ROLSTOEL!!!!!! Mijn grote vriend. Zorg is ook erg belangrijk..  Ja mensen, ’t loopt niet zomaar op rolletjes… Hahahaha!!! Maar als  je die dingen combineert kom ik een aardig eind. En bepaalde dingen accepteren.. Dat je gewassen wordt door andere mensen. (knop om en gaaan) Met m’n oksel wassen heb ik echt moeite. (daar heb ik meer controle over…) Dus poppetje gezien , kastje heeel snel dicht!

Door een ongeluk heb ik bijna een jaar geleden  een kunstknie geadopteerd..   Tjsa… Het leven werkt niet altijd even goed… Als je maar een manier vind om er mee om te gaan. Helaas heb ik bij mijn geboorte geen gebruiksaanwijzing gekregen hoe ik met mijn spastische leven op rolletje moet omgaan… Maar net als jullie doe ik ook maar wat… Hahaha…. Ik ben gelukkig op mijn manier.. Vaak zelfs zo blij als een kind. Dus ik zeg: ” Leef op jouw manier want dan ervaar je de blijdschap  van een kind”

Ik hoop dat jullie mijn allereerste blog wat vonden!!!!!

xxx

Thuis

Ben ik thuis?
Voel ik me thuis?
Kan ik hier wonen?
Kan ik echt vrijuit dromen?
Gaat mijn lichaam ooit beter passen? En ben ik tegen deze wereld opgewassen?
Kan ik met mijn verwachtingsvolle geest omgaan?
Of zouden die verwachtingen ooit niet meer bestaan?
Zal mijn handicap ooit als eigen zijn?
En de behoefte om soms spoorloos verdwenen te zijn,
en de pijn er niet meer zijn?
Ik weet dat ik ooit thuis zal komen, maar dan zullen er helaas tranen stromen.
Om mij… om wie ik was?
Mijn blijdschap zal herinnerd worden als een deken hangt het vaak om me heen.
Al voel ik me heel vaak alleen, alleen in mijn zijn, het doet me heel veel pijn.
Ik weet dat ik niet voor niets ben en ik mijn gave nog niet goed ken.
Ooit vind ik wel een thuis in mijn afgebrokkelde huis.

Ik sta

Ik word gedragen door het water, ik sta, ik voel de bodem van het zwembad.
Ik wist niet dat ik zoveel wilskracht bezat, ik voel me bevrijdend blij, de vreugde van dat moment voelt zo fijn.
Ik weet dat ik de degene ben die mijn lichaam moet laten staan, het moment wil ik niet voorbij laten gaan.
Ik sta 5 min nu. Ik sta met alle kracht die ik in heb en moet oppassen waar ik m’n voeten zet.
Ik wil de 10 minuten halen. En dan ineens 13 min. Trots vervult mijn lichaam.
Even later verlies ik de grip en moet ik me laten vallen……

Brug

Ik wil wat zeggen maar wat dat valt moeilijk uit te leggen
Ik kan het soms ook gewoon niet
Het is geen boosheid of verdriet. Nee, het is gemis
Gemis naar iets wat er nu of even tijdelijk niet meer is
De onbevangenheid, de pijnloze dagen. Al die vragen
Ik had ze nooit maar nu meer dan ooit
Wanneer vervaagt het gemis naar iets wat er nu even niet is
Wanneer kom je terug? O, ik zie je al oude roos op de hopelijk steeds kortere wordende brug
En mocht je me zien op de brug, zwaai of lach dan even terug

New York

In mijn hoofd raast, bonst en schreeuwt het
Het is druk, flitsend
Mijn lichaam ligt enkel stil
Het is niet wat ik wil
Mijn geest ziet alles, wil alles en kan zelfs alles
Maar de signalen die mijn geest krijgt van mijn trage lichaam botsen soms zo hard als onweer
Om het onweer te laten stoppen begin ik te dromen. Over vlinders, bellen die mijn vrijheid symbolen en dansen die ik uitvoer
Musical waarin ik zing, dans en speel
Zwemmen
Ineens voel ik me weer rustiger en ben ik weer in dat stille, vredige lichaam dat grenzen heeft
Ik ben blij weer even in New York geweest te zijn. En ervaar weer de schoonheid van Zuid-Afrika

Droom

Ik zie jouw gezicht in een wit licht
Je straalt rust en vrede uit
Je hebt een baby zachte huid
Ik loop naar je toe
Ik zou je nog 1 keer willen omarmen
Je met mijn liefde willen verwarmen
Maar je houd me tegen en kan me niet meer bewegen
Je zegt dat ik afscheid van je moet nemen
Al mijn hoop dat ik je weer terug kan nemen naar het leven op aarde, is op slag verdwenen
Ik begin te huilen
Je troost me
En veegt mijn tranen weg
Je zegt: ik ben gelukkig en vrij van pijn
Ik hou van je
En ik zal over je waken
Maar nu moet je me los laten
Je glimlacht naar me, liefdevol en teder
Je geeft me nog een laatste kus
Er overvalt me een fijne rust
Dan wordt ik wakker
Ik lach
En bedank jou voor deze nacht